Zginanie przedramion ze sztangą trzymaną podchwytem

Zginanie przedramion ze sztangą trzymaną podchwytem

W pozycji stojącej, grzbiet wyprostowany, sztanga trzymana podchwytem (ręce rozstawione na szerokość nieco większą niż rozstaw barków):

  • wziąć wdech, a następnie zginać przedramiona, starając się nie poruszać klatką piersiową przez wykonanie izometrycznego skurczu mięśni pośladkowych, brzusznych i przykręgosłupowych,
  • wykonać wydech w końcowej fazie ruchu.

Ćwiczenie to angażuje głównie mięsień dwugłowy ramienia i mięsień ramienny, a w mniejszym stopniu mięsień ramienno-promieniowy, mięsień nawrotny obły i wszystkie mięśnie zginacze nadgarstka i palców.

Warianty

Zmieniając rozstaw rąk, angażuje się bardziej intensywnie różne części mięśnia dwugłowego ramienia:

  • przy szerokim uchwycie krótką głowę mięśnia dwugłowego ramienia,
  • przy wąskim uchwycie długą głowę mięśnia dwugłowego ramienia.

Przy podniesieniu łokci w końcowej fazie ruchu zginania zwiększa się napięcie mięśnia dwugłowego ramienia i angażuje przednią część mięśnia naramiennego. Te zgięcia przedramion można wykonywać również w sposób klasyczny, dotykając plecami ściany i nie odrywając od niej łopatek.

Aby zyskać na sile, można rozbujać sztangę, kołysząc w przód i tyt klatkę piersiową. Należy jednak zachować przy tym ostrożność, aby uniknąć urazów. Technika ta wymaga ponadto rozbudowanej muskulatury brzusznej i lędźwiowej.

Źródło: Atlas treningu siłowego – Delavier Frederic